Budowa geomorfologiczna  wyspy stanowi jedną z największych atrakcji przyrodniczych.  Wielkie rozpadlisko w postaci krateru Caldera de Tejeda dominuje krajobraz wnętrza wyspy, dając zarazem początek sieci wód gruntowych, które spływają w wąwozami w dół, aż do wybrzeży wyspy.

Wysokość nad poziom morza i różnorodność rzeźby terenu przyczyniają się do istnienia na wyspie wielu stref mikroklimatycznych, zamieszkiwanych przez rozliczne gatunki.  Pod tym względem na szczególną uwagę zwraca południowo zachodnia część wyspy, której pierwotne środowisko zachowało się w niemal idealnym stanie, pomimo rozlicznych procesów historycznych, które zachodziły tu przez wiele stuleci.  To właśnie tutaj można spotkać najdorodniejsze lasy sosnowe Wysp Kanaryjskich.  Natomiast sama sosna kanaryjska stanowi gatunek endemiczny o cechach sprawiających, że jest to drzewo niespotykane w żadnej innej części świata.  Jego korona w kształcie stożka, gdy drzewo jest jeszcze młode, przybiera z wiekiem nieregularne kształty poprzez liczne odgałęzienia.  Jednak to, co najbardziej wyróżnia ten gatunek od innych sosen, to wyjątkowo długie i miękkie igły, zgrupoane w szypułkach wzdłuż gałęzi.

Działalność ludzka do tego stopnia zintegrowała się ze środowiskiem naturalnym Gran Canarii, że trudno czasem odróżnić elementy wprowadzone przez człowieka od tych całkowicie naturalnych.  W wyniku interakcji tradycyjnej działalności człowieka z krajobrazem i przyrodą, powstała wyjątkowa mozaika krajobrazowa, jaką warto zachować dla przyszłych pokoleń.