Inheemse cultuur en ambachten

De inheemse bevolking van Gran Canaria hield zich voornamelijk bezig met de landbouw, zelfs meer dan met veeteelt of visvangst. Gerst was het belangrijkste voedingsmiddel van de oude bewoners van het eiland. Ze maakten er gofio (gemalen en gebakken gerst) van en aten er haver en tuinbonen bij.  De typische silos, ruimtes in grotten waar de inheemse bevolking haar voorraden bewaarde, bestaan nog steeds op Gran Canaria. 

De oorspronkelijke bewoners vestigden zich hoofdzakelijk in grote, halfstedelijke,  nederzettingen. De meeste inheemse inwoners zaten in Gáldar, Telde en Arguineguín. De grotten dienden als woningen, een traditie die nog in ere gehouden wordt op Gran Canaria. De andere soort inheemse woning bestond uit een uitgegraven stuk grond, rond aan de buitenkant en gemaakt van grote blokken droge steen en een houten dakbedekking.

Hierarchie was een sleutelwoord in de inheemse sociale structuur van Gran Canaria. Aan de ene kant was er de adel, rijke erfgenamen, die macht had om beslissingen te nemen op het gebied van bestuur en economie en eigenaar van land en vee was, en aan de andere kant de boeren aan wie de adel land en vee ter beschikking stelde in ruil voor betaling in natura en diensten. De Guartaneme, absolute leider van de inheemse gemeenschap, deelde zijn land met de Faycan, de op een na belangrijkste figuur van de oorspronkelijke bewoners van Gran Canaria en op wie de verantwoordelijkheid van religieuze taken en rituelen neerkwam.

Acorán was de oppergod van de oorspronkelijke bevolking van Gran Canaria aan wie zij hun offers en offergaven boden. De Harimaguada was de vrouwelijke figuur van de adel die van kind af aan beschermd werd om dezelfde taken als de Faycan te delen.