Gran Canaria voor 
Kunst
Architectuur
Hoewel er nog enkele vindplaatsen van de oorspronkelijke bewoners van het eiland bewaard zijn gebleven, dateren de meeste monumenten op Gran Canaria uit het tijdperk van na de verovering.
De eerste architectonische stijl die op het eiland geïntroduceerd werd, is de gotische stijl (vijftiende eeuw). De Santa Ana Kathedraal in de hoofdstad is in deze stijl gebouwd. Gothisch-Mudejarse elementen vinden we ook terug in werken uit de zestiende eeuw, zoals de San Juan Bautista kerk in Telde. De zeventiende en achttiende eeuw worden beschouwd als het gouden tijdperk van de Barok, ook weer met Mudejarse invloeden. Voorbeelden hiervan zijn de Santo Domingo kerk en de San Telmo kerk in Las Palmas de Gran Canaria.
In de negentiende eeuw komt er een nieuwe stroming in de architectuur van het eiland, beïnvloed door het liberale bourgeois denken en de aristocratie. Een goed voorbeeld hiervan is het huidige Gabinete Literario, in Las Palmas de Gran Canaria. In de twintigste eeuw doet het Modernisme zijn intrede, dat in de jaren dertig plaats maakt voor het Rationalisme. Miguel Martín Fernández de la Torre is de bekendste architect van deze stroming met bouwwerken als de gevel van het Cabildo Insular (gemeenteraad) en de Parador van Tejada. Recentere, belangrijke werken op het eiland zijn projecten zoals de binnenkant van het Atlantisch Centrum voor Moderne Kunst van Sáenz de Oiza of het Auditorium Alfredo Kraus, van de hand van Oscar Tusquets.
Beeldhouwkunst
Wanneer we de beeldhouwkunst van Gran Canaria van de zestiende tot en met de achttiende eeuw nader onder de loep nemen, is de San Juan kerk in Telde een van de belangrijkste referentiepunten. Sommige beelhouwwerken bevinden zich buiten, zoals het kruisbeeld (El Crucificado) dat in Mexico gemaakt is.
Een ander voorbeeld is het altaarstuk van houtsnijwerk. In het tijdperk van de Barok overheersten de uit India geïmporteerde beeldhouwwerken. José Luján Pérez (1756-1815) leende zijn naam aan de gelijknamige school, die veel grote beeldhouwers heeft voortgebracht en die de Canarische identiteit heeft bepaald. In de jaren zestig van de twintigste eeuw begint een nieuwe periode, met zuivere lijnen en abstracte vormen op schroot en industrieel materiaal van Tony Gallardo. Daarvoor waren er tijdgenoten, zoals Martín Chirino, die in plaats van abstract werk, personen beeldhouwde, waaronder het werk de Lady Harimaguada in de hoofdstad van Gran Canaria.
Schilderkunst
In de vijftiende en achttiende eeuw werden veel Vlaamse schilderijen aangeschaft. Deze zijn vandaag de dag te bewonderen in de Las Nieves kapel in Agaete of in de kerk San Juan Bautista in Arucas, waar de Virgen de Guadalupe hangt.
In de negentiende eeuw was Manuel Ponce León een belangrijk schilder en aan het begin van de twintigste eeuw Néstor de la Torre (1887-1938), een goed voorbeeld van het symbolisme op het eiland. In de eerste decennia van de twintigste eeuw volgen veel Canarische schilders, zoals Nicolás Massieu en Matos, de stroming van de negentiende eeuw. De Luján Pérez school bracht reeds belangrijke namen voort, zoals Jorge Oramas, Santiago Santana en de eerder genoemde Felo Monzón, die samen met Lola Massieu de Ladac groep oprichtte.
In de jaren zeventig ontstaat er een nieuwe, diverse groep van kunstenaars die beïnvloed wordt door nieuwe kunststromingen, waaronder Amerikaanse abstractie, eclectisme en figuratie met voorstellingen, en het gebruik van verschillende materialen.
