Podania historyczne wzmiankują uprawianie kanaryjskiej sztuki walki wręcz już w epoce praprzodków mieszkańców Wysp Kanaryjskich, którzy jej używali do rozstrzygania konfliktów wewnętrznych lub sporów o ziemię.  Jest to dyscyplina, którą praktykuje się na okrągłej arenie z piasku, zwanej „terrero”.  Na tego typu ringu walczący próbują obalić przeciwnika poprzez swoistego rodzaju atak, kontraatak i  chwyty.  Walka kończy się, kiedy jeden z zawodników jakąkolwiek częścią ciała oprócz stóp dotknie piasku areny.  Walka posiada element stanowiący namacalną próbkę wyjątkowej szlachetności charakteryzującej ten sport, który zadziwił pierwszych kronikarzy oraz wszystkich przybyszów z zewnątrz będących naocznymi świadkami praktykowania „lucha canaria”, a jest to gest wyciągnięcia ręki w kierunku pokonanego, pomoc w podniesieniu go z ziemi oraz odprowadzenie na miejsce. Rodzaj ubioru używanego przez zawodników “lucha canaria” jest to odzież, na którą się składają przede wszystkim długie spodnie podwinięte na łydce, będącej miejscem chwytów przeciwnika.  Ubiór ten uzupełnia wsadzona do spodni koszula, oraz pas.  Nie używa się żadnego rodzaju obuwia.  Zawody tego tradycyjnego sportu są organizowane przez Federację Walki Kanaryjskiej, założoną w roku 1943, której przedstawicielstwo na wyspie Gran Canaria stanowi miejscowa oddział Federacji, zwany Federación Insular de Lucha Canaria.