Specyficzna rzeźba terenu wyspy Gran Canaria wpłynęła na życie mieszkańców terenów wiejskich w ten sposób, że musieli oni poszukiwać sposobów i technik przemieszczania się i omijania wielkich przeszkód, takich jak rozległe wąwozy, skaliste szczyty górskie, czy wysoko wzniesione skały nabrzeża.  To właśnie z potrzeby  przemieszczania się zrodziła się dyscyplina zwana „salto del pastor” (pasterski skok), w której używa się podłużnej podpory drewnianej, zwanej na Gran Canarii „garrote”,  zaopatrzonej na końcu w metalowy element zwany „regatón”.  Służy ona jako narzędzie pomocnicze przy podchodzeniu pod górę i schodzeniu w dół po stromych stokach górskich czy zboczach wąwozów i do przeskakiwania rowu z jednej strony na drugą, oraz do przechodzenia przez uskoki skalne korzystając z elementu podparcia.

Najczęstszym sposobem posługiwania się garrote jest wbicie ostrza w miejsce poniżej poziomu, na którym się znajdujemy, a następnie opierając się o drewnianą część przyrządu na przesuwaniu się w dół, niwelując różnice poziomu.  W ten sposób powtarzane „skoki” pozwalają na przemieszczenie się aż do samego dna wąwozu.  Należy jednak mieć na uwadze, że istnieje wiele innych technik skokowych, z których każda przeznaczona jest omijania innego rodzaju przeszkody.  Niektóre są uznane za tak ryzykowne i niebezpieczne, że w oparciu o nie powstało sporo miejscowych legend, tak jak legenda „o skoku zakochanego”, czy też „o księżycowej połówce”.

Sportowe zastosowanie garrote spotyka się w przypadku zawodów, na które składają się:  wspinanie się i przeskakiwanie murów, wyścigi w zbieganiu ze szczytów, skoki precyzyjne, figurowe oraz gry.