Kanaryjskie ludy aborygeńskie znały technikę plecienia koszy i toreb do najróżniejszego użytku.  Nie jest właściwie znane powiązanie tamtej wiedzy ze współczesną tradycją koszykarską na wyspie.

Koszykarstwo na Gran Canarii, gdzie rolnictwo odgrywało ważną rolę równoważenia tradycyjnych działalności przemysłowych, zajmowało zawsze wyjątkowe miejsce.

Dzięki prostym surowcom, które można znaleźć w tutejszych wąwozach, takim jak trzcina czy wiklina, powstało rzemiosło, które zaspokajało zapotrzebowanie przez obfitą obecność bogactwa naturalnego.  Liść palmowy, którego włókna wykorzystywano do wyrobu koszy i toreb, stanowił również jeden z podstawowych surowców koszykarskich.

Początkowo, wyrób koszy na Gran Canarii przeznaczony był jedynie dla potrzeb pracy na roli oraz do użytku domowego.  Później jednak zaczęto również wyrabiać w artystyczny sposób, tak kosze jak i kapelusze z włókna palmowego, o bardzo wysokiej jakości.

Miejscowości, w których tradycja koszykarstwa była zawsze najbardziej obecna, to Santa Lucía de Tirajana, San Bartolomé de Tirajana, Mogán, La Aldea de San Nicolás, Teror, San Mateo, chociaż praktycznie we wszystkich miejscach jest zwykle choć jeden artysta rzemieślnik podtrzymujący t tę tradycję.