Architektura

Większość zabytków, jakie można zobaczyć na Gran Canarii, pochodzą z czasów po epoce konkwisty, choć zachowały się też niektóre pozostałości aborygeńskich ludów wyspy.  Pierwszym stylem architektonicznym wprowadzonym na Gran Canarii jest gotyk (wiek XV), którego przykładem jest stołeczna katedra św.Anny.  Można się również spotkać na wyspie z elementami połączenia gotyku ze stylem mudejar, na przykładzie obiektów z wieku XVI, takich jak kościół św.Jana Chrzciciela w Telde.  Na przestrzeni wieku XVII i XVIII rozwinęła się złota epoka baroku, w którym również zaznacza się obecność mudejar.  Świątynie Santo Domingo oraz San Telmo w Las Palmas de Gran Canaria stanowią przykład tego przeplatania stylów.

Architektura na wyspie wkroczyła w XIX wiek z nowymi formami, zciągniętymi przez liberalne kręgi miejscowej burżuazji i arystokracji, odzwierciedlonymi w znanych dziś obiektach takich jak Gabinete Literario w Las Palmas de Gran Canaria.  Wraz z odejściem modernizmu w początkach wieku XX, rozpoczyna się dekada lat 30 oraz racjonalizmu, w którym triumfował architekt Miguel Martín Fernández de la Torre dziełami takimi jak fasada Cabildo Insular, czy też Parador de Tejeda.  Jeśli chodzi o projekty bardziej nowoczesne, należy wspomnieć budowle takie jak wnętrze Atlantyckiego Centrum Sztuki Współczesnej dzieła Sáenz de Oiza, czy też Audytorium im.Alfredo Krausa, architekta o nazwisku Óscar Tusquets.

Rzeźba

Świątynia św.Jana Chrzciciela w Telde jest jednym z głównych przykładów rzeźby grankanaryjskiej z przełomu XVI i XVIII wieku, kiedy to zakupywano dzieła zagraniczne takie jak Ukrzyżowanie powstałe w Meksyku, czy też część ołtarza.  W epoce o wyraźnych wpływach barokowych dominowały dzieła importowane z nowych Indii. 

W wieku XIX zaznacza się głównie twórczość Manuela Ponce de León, natomiast na przełomie wieku XX postać Nestora de la Torre (1887-1938), najlepszego z miejscowych przedstawicieli symbolizmu.  W pierwszych dziesięcioleciach XX wieku większość artystów kanaryjskich kontynuuje nurty z poprzedniej epoki, tak jak Nicolás Massieu y Matos.  Szkoła Lujána Pérez dostarcza artystów takiej klasy jak Jorge Oramas, Santiago Santana, czy Felo Monzón, który razem z Lolą Massieu był współzałożycielem grupy Ladac.

W późniejszych latach siedemdziesiątych pojawia się wielu twórców czerpiących z nurtów sztuki współczesnej, takich jak abstrakcjonizm amerykański, eklektyzm, czy figuryzm, z użyciem performances oraz materiałów mieszanych.