Szlak Północny
Szlak Północny można podzielić na dwa odcinki trasy: pierwszy z nich biegnie poprzez regiony środkowej części wyspy, a drugi przez wybrzeża. W obydwu przypadkach, miejscem wyjazdu jest droga zwana Autovía Marítima w stolicy, na wysokości plaży Alcaravaneras, jadąc tunelem Julio Luengo, który łączy tę drogę z Autostradą Północną. Jednakże, jeśli wyruszamy z południa wyspy, najszybciej można się na nią dostać poprzez Obwodnicę wokół Las Palmas de Gran Canaria, która łączy się z Autostradą GC-1 na wysokości dzielnicy Jinámar na północnym wylocie do miasta Las Palmas de Gran Canaria, skąd dojazd zajmie nam zaledwie 10 minut, bez konieczności wjazdu do centrum miasta.
TRASA ŚRÓDLĄDOWA
Arucas - Firgas - Moya - Valleseco - Teror
Wyjeżdżając z tunelu i pozostawiając po prawej stronie Audytorium im.Alfredo Kraus, trasa ta zaczyna się wzdłuż wybrzeża, jadąc aż do rozgałęzienia prowadzącego do miejscowości Arucas, głównego miasta północy Gran Canarii. Arucas jest pięknym miejscem o zabytkowym obliczu, gdzie wyrabia się kamienie używane do budowli. W okolicy znajduje się wiele miejsc wydobycia kamienia błękitnego, a sama miejscowość posiada bogatą tradycję kamieniarską kultywowaną przez wielu słynnych mistrzów, której najwyższym przykładem jest Kościół Parafialny Św.Jana Chrzciciela, z roku 1909. Jest to świątynia w stylu katalońskiego neogotyku, z wysokimi wieżami pięknie zdobionymi i wyokimi na trzydzieści metrów. Świątynia ta jest efektem pracy i duchowości tutejszych mieszkańców, którzy wznosili ją nakładami własnych datków od końca wieku XIX aż do złotej epoki plantacji bananowych, które jeszcze do dziś można napotkać w tej okolica.
Środkowa część miasta, pięknie ozdobiona kwiatami i licznymi fasadami z ozdobnego kamienia, posiada inne zabytki takie jak Casa del Mayorazgo, w którego wnętrzach znajduje się Muzeum Regionu.
W Arucas znajdziemy także Ogród Hesperyd, gdzie znajdziemy mały zabytkowy pałacyk w stylu francuskiego neogotyku. Ogród ten, posiadający liczne palmy australijskie, maleńki staw z nenufarami, stuletnie draceny, gigantyczny grzyb i palmę królewską o wyskokości trzydziestu metrów, stanowi dużą przestrzeń rekreacyjną dla tutejszych mieszkańców.
Z punktu widokowego Mirador de la Montańa de Arucas, gdzie otworzono restaurację, można podziwiać wspaniałe widoki na cztery główne części wyspy, oraz na pobliską urodzajną równinę, z której znikają powoli zielone połacie plantacji bananowych, a uwagę zwraca wysoki komin Zakładów Destylacji Rumu Arehucas, oraz zakładu Heredad de Regantes.
O zaledwie kilka kilometrów dalej znajduje się malownicza miejscowość Firgas, znana przede wszystkim ze znanych wód mineralno leczniczych, których źródło znajduje się w kanionie Las Madres. Starówka tego miasta jest warta spaceru, szczególnie z uwagi na Kościół Parafialny Św.Rocha, zbudowany na ruinach niegdysiejszej pierwotnej Kaplicy Św.Jana Ortegi, z roku 1502.
Firgas zawdzięcza swoją popularność wspaniałemu rękodziełu z drewna, a głównymi wyrobami są jarzma, płogi, nawisy czy balkony.
Niedaleko od Firgas znajduje się Villa de Moya, położona na górze pomiędzy głębokimi kanionami. W Moya, z którego można podziwiać imponujący kanion o ściętych, stromych zboczach, odnajdziemy muzeum na cześć poety Tomása Moralesa. Ten, kto odwiedzi Moya, nie może odjechać bez zakupienia tutejszych ciasteczek lukrowanych, które stanowią jeden z najsłynniejszych łakoci na wyspie.
Bardziej wgłąb wyspy, a jednocześnie o zaledwie kilka kilometrów od Moya, znajduje się Valleseco, ktore pomimo tej ironicznej nazwy („sucha dolina”), szczyci się najwyższą roczną średnią opadów na wyspie. W tym regionie znajduje się Laguna de Valleseco, słodkowodne jezioro okresowe, które ostatnio przeszło ważny proces odnowy środowiskowej. W okresie zimowym odwiedzają je ptaki wędrowne, takie jak czapla. W okolicy otaczającej jezioro rosną lasy kasztanowe, jest też strefa do rekreacji.
Z Valleseco warto zboczyć o kilka kilometrów z drogi, żeby móc podziwiać wspaniłe stuletnie egzemplarze sosny kanaryjskiej, znajdujące się na obszarze zwanym Pinos de Gáldar. Te piękne drzewa rosną na zachodnim stoku młodego obszaru wulkanicznego, znanego pod nazwą Caldera de los Pinos de Gáldar, który stanowi spektakularny krater wulkanu w formie odwróconego stożka. Stąd udajemy się do ostatniego punktu na tej trasie, jakim jest Teror.
W miejscowości Villa de Teror koncentruje się religijność wyspy poprzez kult Maryi Sosnowej zwanej Virgen del Pino, patronki Gran Canarii. Tutejsza Bazylika została wzniesiona w wieku XVII, choć zachowała ośmiokątną wieżę z epoki tuż po Konkwiście, pochodzącą z końca XV wieku. To w niej znajduje się Obraz Matki Boskiej, będący płótnem szkoły sewilskiej pochodzącym z XV wieku.
Samo miasteczko, ustytuowane strategicznie w dolinie otoczonej górami, łączy północ wyspy z jej częścią środkową. Wyróżnia się w nim piękna arhitektura kanaryjska, z domami posiadającymi typowe balkony stanowiące rękodzieło w drewnie, które ozdabiają brukowane uliczki starówki. W każdą niedzielę, Teror gości setki odwiedzających na popularnym jarmarku, gdzie można dokonać zakupu słynnej miejscowej kiełbasy i kiszki, oraz słodyczy tradycyjnie wyrabianych przez zakonnice Klasztoru Cysterskiego.
Święta patronalne wyspy przypadają 8 września, znane są pod nazwą Festividad de Nuestra Seńora del Pino. Podczas nich, tysiące pielgrzymów ze wszystkich zakątków wyspy ofiarowuje najlepsze plony Matce Boskiej w masowej procesji. Jest to dzień świąteczny, w którym można podziwiać w Teror wszelkiego rodzaju tradycje typowe dla archipelagu.
TRASA NADMORSKA
Santa María de Guía - Gáldar - Agaete
Druga z tras szlaku Północnego zaczyna się w tym samych miejscach, co w poprzednim przypadku. Z Las Palmas de Gran Canaria, jadąc cały czas wzdłuż wybrzeża, odwiedzamy region północno wschodni, na który składają się gminy Santa María de Guía, Gáldar y Agaete.
Kilka kilometrów od punktu startowego, jest niemal obowiązkowy pierwszy przystanek w nadmorskiej okolicy miejscowości San Felipe, gdzie można skosztować różnego rodzaju świeżo złowionych ryb z tutejszych wód.
Po dotarciu do rozgałęzienia, w którym się zjeżdża na drogę do Moya, w miejscowości Pagador, autostrada prowadzi przez wielki most nad kanionem Silva, będący najwyżej położonym mostem w kraju i drugim w Europie. Po lewej stronie, skręcając na starą drogę, docieramy do Cenobio de Valerón na terenie gminy Santa María de Guía, będącego prehistorycznym spichlerzem dla dawnych mieszkańców, w którym przechowywali oni zbiory rolne z całej wyspy. Temu miejscu przypisywane są też tradycyjne aborygeńskie znaki zwane „pintaderas”, w postaci glinianych pieczęci, których funkcja prawdopodobnie polegała na identyfikowaniu zbiorów zbórz symbolami poszczególnych właścicieli.
Po moście Silva, autostrada dociera do miejscowości Santa María de Guía, położonego 37 kilometrów od Las Palmas de Gran Canaria i słynącego z kościoła parafialnego z malowidłami pochodzącego z tego miasteczka artysty Lujána Péreza, który pozostawił po sobie liczne dzieła na różnych wyspach w okresie od końca XVIII do początków XIX wieku.
W tym regionie należy zatrzymać się na degustację słynnych „serów kwiatowych” (quesos de flor), wyrabianych z mleka owczego, oraz serwatki z kwiatostanem miejscowej rośliny zwanej cardo silvestre. Dwa kilometry dalej docieramy do miejscowości Gáldar, dawnej siedziby władców wyspy zwanych guanartemes, posiadającej liczne pozostałości archeologiczne ukazujące jak intensywna była na tych terenach obecność ludów prekolumbijskich. Najbardziej znanym zabytkiem tego typu jest Jaskinia Malowideł (Cueva Pintada), odkryta w poprzednim wieku. Wokół niej wyłania się stara z tym, co niegdyś stanowiło pałac władców guanartemes, umiejscowionym na rynku, na przeciwko kościoła. Odkryto, że kamienie w jego ścianach, użyte później do budowy świątyni parafialnej, były idealnie wycięte i wyprofilowane na sucho, bez żadnego rodzaju maszynerii.
Niedaleko od plaży Galdaru zwanej Playa del Agujero, znajdują się resztki osady pierwotnych mieszkańców Gran Canarii stanowiącej jedno z największych skupisk mieszkalnych i ośrodków aborygeńskich na wyspie. W tym samym zespole mieszkalnym znajduje się cmentarzysko, gdzie zachowały się jedne z najbardziej istotnych przykładów pochówku na Wyspach Kanaryjskich.
Z miejscowości Gáldar autostrada prowadzi do Villa de Agaete, skąd można dojechać wyżej do Lasu Sosnowego Tamadaba, znajdującego się na majestatycznych skałach wznoszących się nad wybrzeżem i Puerto de Las Nieves, w którym odnaleźć można słynną skałę zwaną Boży Palec (Dedo de Dios). Port ten stanowił jedną z głównych bram wyspy, gdyż w tym rejonie wybrzeże nie jest łatwo dostępne. Obecnie kursuje regularna linia promowa, łącząca Puerto de Las Nieves z Santa Cruz de Tenerife. Jednak Agaete to nie tylko morze. Jego starówka jest w sierpniu scenerią dla obchodów Fiesta de La Rama, starego obrzędu wzywającego deszcz. Święto otwierają tańce, które trwają od świtu az do popołudnia następnego dnia, gdy tysiące uczestników idą z gór do Kapliczki Matki Boskiej Śnieżnej, niosąc gałązki drzew aż do brzegów morza. W kapliczce Matki Boskiej Śnieżnej przechowywany jest skarb sztuki w postaci flamandzkiego tryptyku z XVI wieku przedstawiający Maryję, patronkę miejscowych ludzi morza. Centralna część tryptyku przedstawia Matkę Boską z Dzieciątkiem.
Agaete posiada również Kwiatowy Sad, gdzie rośnie wiele amerykańskich gatunków drzew. W Dolinie Agaete, o subtropikalnym klimacie, uprawia się owoce cafeto, guajawy, mango i awokado.
W Agaete tradycję stanowi degustacja potraw ze świeżych ryb, przede wszystkim słynnej zupy rybnej.
:: Marka chroniona ::