Sztuka
Architektura
Większość zabytków, jakie można zobaczyć na Gran Canarii, pochodzą z czasów po epoce konkwisty, choć zachowały się też niektóre pozostałości aborygeńskich ludów wyspy. Pierwszym stylem architektonicznym wprowadzonym na Gran Canarii jest gotyk (wiek XV), którego przykładem jest stołeczna katedra św.Anny. Można się również spotkać na wyspie z elementami połączenia gotyku ze stylem mudejar, na przykładzie obiektów z wieku XVI, takich jak kościół św.Jana Chrzciciela w Telde. Na przestrzeni wieku XVII i XVIII rozwinęła się złota epoka baroku, w którym również zaznacza się obecność mudejar. Świątynie Santo Domingo oraz San Telmo w Las Palmas de Gran Canaria stanowią przykład tego przeplatania stylów.
Architektura na wyspie wkroczyła w XIX wiek z nowymi formami, zciągniętymi przez liberalne kręgi miejscowej burżuazji i arystokracji, odzwierciedlonymi w znanych dziś obiektach takich jak Gabinete Literario w Las Palmas de Gran Canaria. Wraz z odejściem modernizmu w początkach wieku XX, rozpoczyna się dekada lat 30 oraz racjonalizmu, w którym triumfował architekt Miguel Martķn Fernįndez de la Torre dziełami takimi jak fasada Cabildo Insular, czy też Parador de Tejeda. Jeśli chodzi o projekty bardziej nowoczesne, należy wspomnieć budowle takie jak wnętrze Atlantyckiego Centrum Sztuki Współczesnej dzieła Sįenz de Oiza, czy też Audytorium im.Alfredo Krausa, architekta o nazwisku Óscar Tusquets.
Rzeźba
Świątynia św.Jana Chrzciciela w Telde jest jednym z głównych przykładów rzeźby grankanaryjskiej z przełomu XVI i XVIII wieku, kiedy to zakupywano dzieła zagraniczne takie jak Ukrzyżowanie powstałe w Meksyku, czy też część ołtarza. W epoce o wyraźnych wpływach barokowych dominowały dzieła importowane z nowych Indii.
José Lujįn Pérez (1756-1815) zapoczątkował szkołę rzeźbiarstwa noszącą jego imię, która stała się kolebką wielkich twórców tego wieku i której dzieła wnoszą kanaryjską tożsamość. Rozmazane linie i abstrakcyjne zamysły wykonane z materiałów przemysłowych autorstwa Toniego Gallardo otwierają nową epokę w latach 60 wieku XX, po której z kolei następują czasy artystów współczesnych, takich jak Martķn Chirino, który zamienia dzieło abstrakcyjne na rzeźbę użytku publicznego, nadając jej konkretną tożsamość, jak w przypadku dzieła Lady Harimaguada znajdującego się w stolicy wyspy.
Malarstwo
W malarstwie pochodzącym z okresu wieków XV i XVIII dominują eksponaty sprowadzane, przedstawiające głównie sztukę flamandzką. Można je zobaczyć głównie w kapliczce Las Nieves w Agaete, lub też w kościele św.Jana Chrzciciela w Arucas, na przykładzie Dziewicy z Guadelupe.
W wieku XIX zaznacza się głównie twórczość Manuela Ponce de León, natomiast na przełomie wieku XX postać Nestora de la Torre (1887-1938), najlepszego z miejscowych przedstawicieli symbolizmu. W pierwszych dziesięcioleciach XX wieku większość artystów kanaryjskich kontynuuje nurty z poprzedniej epoki, tak jak Nicolįs Massieu y Matos. Szkoła Lujįna Pérez dostarcza artystów takiej klasy jak Jorge Oramas, Santiago Santana, czy Felo Monzón, który razem z Lolą Massieu był współzałożycielem grupy Ladac.
W późniejszych latach siedemdziesiątych pojawia się wielu twórców czerpiących z nurtów sztuki współczesnej, takich jak abstrakcjonizm amerykański, eklektyzm, czy figuryzm, z użyciem performances oraz materiałów mieszanych.
:: Marka chroniona ::