Zarówno dawniej, jak i obecnie, Dedo de Dios ukrywa się wśród klifów, których niegdyś był częścią, w pobliżu Las Merinas, między Muelle Viejo a Guayedra, pod Antigafo, zawsze z Teide z przodu, a jeśli spojrzymy w kierunku horyzontu, to również z Cola de Dragón w La Aldea. Całe to otoczenie zawiera w sobie piękno, kolor wody, bryzę Atlantyku i barwy kamieni, które zmieniają się wraz z każdym zachodem słońca, z każdym niezapomnianym wieczorem, jaki oferuje nam Puerto de Las Nieves w Agaete.

Jeśli chcemy go zobaczyć, wystarczy wyjść na Muelle Viejo, wsłuchać się w szum wody uderzającej o jeden z trzech schodów, a pojawi się on jak Atlant, zatrzymany przez czas, z pamięcią tych, którzy widzieli go, gdy był jeszcze cały, i z emocjami, które zawsze towarzyszą temu, co pozornie jest zniszczone, z odpornością tego, co wytrzymałe.

Wenus z Milo nie ma rąk i jest dziś niemal wzorcem piękna. To, czego nie widać, dodajemy my, którzy patrzymy; to, co wiemy, że mieści się w tej przestrzeni, która pozostaje, aby każdy mógł wymyślić własną koncepcję sztuki, tak jak zawsze wymyślaliśmy ją w Roque Partido, w boskim palcu dla Fray Lesco lub w gigantycznym totemie i ochronie dla żeglarzy pływających w pobliżu jego tysiącletniej sylwetki.

Jeśli jesteśmy na Gran Canarii, powinniśmy koniecznie wybrać się do Puerto de Las Nieves, a tam poszukać Roque Partido i pozwolić, aby wzrok zagubił się w jego zerodowanych konturach, jednocześnie dostrzegając upływ czasu, który pod wpływem fal i wiatru wyrzeźbił jeden z tych symboli, dzięki którym ludzie nieco bardziej zakorzeniają się na wybrzeżu, blisko oceanu lub już w nim, gdzie drzemie ta iglica, która przez lata wieńczyła nasze atlantyckie marzenia.