W środkowej części wschodniej części wyspy, po drugiej stronie wąwozu Ingenio, po przejściu przez słynny most, który przed laty służył do pokonania strumienia wody płynącego niegdyś w dół wąwozu, znajduje się malownicza dzielnica El Sequero.
Należy do historycznej części miasta Ingenio i pomimo tego, że oddziela go niewielki kanał, jest jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc w tej miejscowości. Znajduje się on w górnej części miasta, a dojście do niego prowadzi od końca ulicy Rueda, która łączy się z tą niewielką dzielnicą.
Most łączący obie dzielnice przestał być niezbędny wiele lat temu. W dawnych czasach oznaczał sojusz i połączenie między obiema stronami, ponieważ był to obowiązkowy przejazd, aby dostać się do kościoła i wykonać inne prace, dla których trzeba było pokonać wody wąwozu, które wówczas często płynęły.
Po drugiej stronie znajduje się parafia Nuestra Señora de la Candelaria, kościół odbudowany w 1908 roku z kamienia pochodzącego z tej samej gminy. Przed renowacją świątynia składała się z małej kaplicy, wzniesionej – zgodnie z zapisami – w 1560 roku, gdzie gromadzili się pierwsi wierni z okolicy.
El Sequero to urocze miejsce z brukowanymi uliczkami, tradycyjnymi domami, posiadłościami i ogrodami. Ulice tej niewielkiej starówki nadal zachowują pewną czystość, którą spacerowicze mogą łatwo dostrzec.
Nie jest więc niczym dziwnym, że unosi się tu zapach świeżo upieczonego chleba. Pomaga nam to zrozumieć historię Ingenio i jego dzielnic. Podobnie jak jego ewolucję. Chleb jest jednym z niepowtarzalnych przysmaków tradycyjnej kuchni tej miejscowości. Tutaj jest popularnie znany ze względu na swój okrągły kształt jako „Pan de Puño” (chleb w kształcie pięści).
W wiosce nadal istnieją dwie tradycyjne piekarnie, które wypiekają ten smaczny i pożywny chleb zgodnie z tradycją.
Ta dzielnica znajduje się w gminie Ingenio, której nazwa pochodzi od dawnej obecności licznych cukrowni na jej terytorium. Były to niewielkie, dość prymitywne zakłady przemysłowe, w których przetwarzano i tłoczono trzcinę cukrową. Stanowiły one ważne źródło bogactwa wyspy w XVI i XVII wieku.
Pierwsza budowla tego typu w okolicy pochodzi z XVI wieku. Cukrownie i plantacje trzciny cukrowej szybko rozprzestrzeniły się na Gran Canarii. Najpierw w północnych wąwozach i na średnich wysokościach, ale sukces eksportu do Ameryki sprawił, że działalność ta szybko rozszerzyła się na inne, bardziej na północ położone tereny, takie jak Ingenio.
Pod koniec XVI wieku rozprzestrzenienie się uprawy tej rośliny na kontynencie amerykańskim spowodowało drastyczny spadek popytu na rynkach europejskich. Doprowadziło to ostatecznie do porzucenia tych gospodarstw. Wpłynęło to poważnie na stopniową degradację instalacji wykorzystywanych do produkcji cukru.
W tym miejscu występuje wiele nazw miejscowych związanych z uprawami. Nie trzeba daleko szukać, El Sequero jest jednym z nich, ponieważ historycznie był to region upraw pszenicy, jęczmienia i żyta. Zboża, które po zbiorach trzeba było pozostawić do wyschnięcia, zanim mogło zostać wykorzystane do produkcji mąki. Do dziś produkty te są nieodłączną częścią najczystszych smaków tego miejsca.
Aby dotrzeć do El Sequero, musimy zbliżyć się do centrum Ingenio. Po przybyciu na miejsce należy udać się na ulicę Rueda, która oddziela się od centrum miasta, aby zejść w dół niewielkiego wąwozu, gdzie znajduje się popularny most łączący obie dzielnice.
Ten imponujący wąwóz jest jednym z największych na wyspie. Jego koryto oddziela gminy Ingenio i Agüimes i rozciąga się od wybrzeża aż po szczyt. Dolina rozciąga się na południowo-wschodnich średnich wysokościach i kończy się w Caldera de Los Marteles, dawnym kraterze wulkanicznym na wysokości prawie 1500 metrów. Miejsce to było zamieszkane od czasów przedhiszpańskich ze względu na bogactwo flory i fauny oraz obfitość wody w glebie.
Wyjątkowe walory środowiskowe i dziedzictwo kulturowe tego imponującego obszaru przyczyniły się do uznania go za pomnik przyrody na mocy ustawy o obszarach przyrodniczych Wysp Kanaryjskich oraz obiekt o znaczeniu kulturowym, w kategorii strefy archeologicznej na mocy ustawy o dziedzictwie historycznym Wysp Kanaryjskich
W samym sercu tego wąwozu znajduje się mała, urokliwa wioska pełna domów wykutych w skałach, które są typową architekturą tego regionu. Ich konstrukcja zapewnia stabilność termiczną mieszkania, pozwalając utrzymać ciepło zimą i chłód latem.
Miejsce to wyróżnia się również bogatą ofertą gastronomiczną i dysponuje kilkoma wykutymi w skale restauracji, które stawiają na tradycyjną kuchnię kanaryjską. Idealne miejsce, aby cieszyć się najbardziej autentycznym smakiem Gran Canarii.
