In de middenhoogten aan de oostkant van het eiland, voorbij het kleine ravijn van Ingenio en na het oversteken van de beroemde brug die vroeger diende om het stromende water te overbruggen, ligt de pittoreske wijk El Sequero.
Het behoort tot het historische centrum van Ingenio en ondanks het feit dat het wordt gescheiden door een kleine rivierbedding, is het een van de meest karakteristieke plekken van deze plek. De wijk ligt op het hoogste deel van het stedelijke gebied en is bereikbaar via het einde van de Calle Rueda, die er rechtstreeks naartoe leidt.
De brug die de twee delen van de stad verbindt, verloor na verloop van tijd haar noodzaak. Ooit was ze echter van groot belang: ze maakte het mogelijk om de kerk en andere plaatsen te bereiken door de stromende wateren van het ravijn te overbruggen.
Aan de andere kant staat de parochiekerk van Nuestra Señora de la Candelaria, die in 1908 werd herbouwd met steengroeve uit de gemeente zelf. Voorheen stond hier een kleine hermitage, gebouwd in 1560, waar de eerste gelovigen van de streek samenkwamen.
El Sequero is een charmant hoekje met geplaveide straten, traditionele huizen, landgoederen en tuinen. De straten van dit kleine historische centrum behouden nog altijd een zekere authenticiteit die bezoekers gemakkelijk kunnen herkennen.
Vanaf hier is het niet ongewoon om de geur van versgebakken brood op te vangen, een geur die ons helpt de geschiedenis van Ingenio en haar wijken te begrijpen. Net als de ontwikkeling hiervan. Het brood is een belangrijk onderdeel van de lokale gastronomie en staat bekend als “Pan de Puño” (vuistbrood), vanwege zijn kenmerkende ronde vorm.
Twee oude bakkerijen blijven dit traditionele brood op dezelfde manier maken als vroeger.
Deze wijk ligt binnen de gemeente Ingenio, een plaats die haar naam ontleent aan de vroegere aanwezigheid van talrijke suikermolens op haar grondgebied. Deze “ingenios” (molens) waren kleine, tamelijk rudimentaire industriële faciliteiten waar suikerriet werd verwerkt en geperst en waren een belangrijke bron van rijkdom op het eiland in de 16e en 17e eeuw.
De eerste bouw van een dergelijke industrie in het gebied dateert uit de 16e eeuw. De suikerfabrieken en suikerrietvelden verspreidden zich snel over Gran Canaria. In de eerste plaats in de ravijnen en het midden van het noorden, maar het succes van de export naar Amerika zorgde ervoor dat deze activiteit zich snel verspreidde naar andere noordelijker gelegen gebieden, zoals in het geval van Ingenio.
Aan het einde van de 16e eeuw leidde de verspreiding van dit gewas over het Amerikaanse continent tot een drastische vermindering van de vraag op de Europese markten. Dit leidde tot het verlaten van de suikermolens. Dit had ernstige gevolgen voor de geleidelijke achteruitgang van de faciliteiten die worden gebruikt voor de suikerproductie.
In deze plaats zijn er veel toponiemen die verwijzen naar gewassen. El Sequero, bijvoorbeeld, is daar één van, omdat het van oudsher een gebied was dat gewijd was aan de teelt van tarwe, gerst en rogge. Granen die na de oogst moesten drogen voordat ze werden gebruikt voor verwerking, zoals meel. Zelfs vandaag de dag maken deze producten nog onlosmakelijk deel uit van de pure smaak van de plaats.
Om naar El Sequero te komen moeten we naar het centrum van Ingenio. Eenmaal hier ga je naar Calle Rueda, die zich van het stadscentrum scheidt om het kleine ravijn af te dalen waar de populaire brug ligt die de twee wijken met elkaar verbindt.
Deze indrukwekkende kloof is een van de grootste op het eiland. Haar bedding vormt de grens tussen de gemeenten Ingenio en Agüimes en strekt zich uit van de kust tot aan de bergtoppen. De vallei ligt in de middenhoogten van het zuidoosten en eindigt in de Caldera de Los Marteles, een oude vulkaankrater op bijna 1500 meter hoogte. Het gebied is sinds prehispaanse tijden bewoond vanwege zijn rijke flora en fauna en de overvloed aan water in de bodem.
Deze unieke natuurlijke en culturele waarden van dit indrukwekkende gebied hebben geleid tot de erkenning ervan als Natuurmonument onder de Wet Natuurgebieden van de Canarische Eilanden en als Cultureel erfgoed, met de categorie Archeologische Zone volgens de Wet op het Historisch Erfgoed van de Canarische Eilanden.
In het hart van deze kloof ligt een klein, charmant dorp vol grotwoningen, een bouwstijl die typerend is voor deze streek. Deze woningen zijn ontworpen om een constante temperatuur te behouden: aangenaam warm in de winter en koel in de zomer.
Het dorp staat ook bekend om zijn rijke gastronomische aanbod, met verschillende restaurants die in de rots zijn uitgehouwen en waar de traditionele Canarische keuken centraal staat. De ideale plek om te genieten van de authentieke smaak van Gran Canaria.
